ေကာင္းကင္ျပာေပၚကို ပ်ံတက္သြားတဲ့ ေလယာၪ္ေလးဆီ ေမာ့ၾကည့္လက္ျပရင္းက သူ႔ညာဖက္ လက္ဖမိုးေပၚကို ေရတစ္စက္ ေပါက္ကနဲ က်လာလို႔ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ သူေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့သူရဲ႕ မ်က္ရည္တစ္စက္ျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရတယ္။
သူ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီးေတာ့ ပါးျပင္ေပၚမွာ က်န္ေနတဲ့ မ်က္ရည္ႏွစ္စက္ကို တစ္႐ွဴးနဲ႔ လွမ္းသုတ္ေပးလုိက္ၿပီး သူ႔ကို ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္ရက္ခဲ့တဲ့ လက္ဖဝါးျပင္ၾကမ္းၾကမ္းႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္လိုက္ရင္းက အားေပးၿပံဳးေလး ၿပံဳးျပလုိက္မိေတာ့တယ္။
*****@@@*****
သူ႔ကို ပတ္ဝန္းက်င္က မိတ္ေဆြေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြက အိမ္ေထာင္ေရးကံေကာင္းသူအျဖစ္ သိပ္အားက်ၾကတာေလ။ သူကလည္း ဒါကို မျငင္းဘူး။ တကယ္လည္း သူက ကံေကာင္းေပတာကိုး။ သူခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ပဲ သူလက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အရြယ္ခ်င္းက မတိမ္းမယိမ္း၊ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း။ ေဟာ - မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းခ်င္း က်ျပန္ေတာ့လည္း ငယ္ကတည္းက အခ်င္းခ်င္း အတြင္းသိ ခင္မင္ခဲ့ၾကသူေတြ။ အဲ - သူက ကိုမိုးလို ဘြဲ႕ရတဲ့အထိ ေက်ာင္းကို ဆံုးခန္းတိုင္ မတက္ခဲ့တာေလး တစ္ခုပဲ ကြာတာ။ ဒါကလည္း သူကိုယ္တုိင္ စာမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘဲ ကိုမိုးကို ခ်စ္မိၿပီးေနာက္ အိမ္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့လို႔ သူ႔ဆႏၵအေလ်ာက္ ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့တာဆိုေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္။ ကိုမိုးကလည္း ဒါကို အေရးတယူလုပ္ၿပီး လိုအပ္ခ်က္လို႔ ထင္မွမထင္ခဲ့ဘဲေလ။ ကိုမိုးက အေရြးလည္းေတာ္ပါတယ္။ သူလို အိမ္ေထာင္မႈ ႏိုင္နင္းတဲ့သူ၊ အခ်က္အျပဳတ္ေတာ္တဲ့သူ၊ လင္ေယာက္်ားအလိုက် ေနေပးတတ္တဲ့သူ၊ သူ႔စီးပြားေရးေတြ အလုပ္ေတြမွာ ဝင္မစြက္ဖက္တဲ့ မိန္းမမ်ိဳးက ဒီေခတ္မွာ ရွားသြားၿပီကိုး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔သားက လည္တဲ့ နပ္တဲ့အေၾကာင္း ေယာကၡမႀကီးက သူ႔မိတ္ေဆြေတြကို ႁကြားေလ့ရွိတာ သူျပန္ၾကား ၾကားေနရတာေပါ့။
ဒီလိုၾကားရရင္လည္း သူက ေက်နပ္ေလ့ရွိသူ။ ကိုမိုးတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာဆို အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဆို မိန္းမက ထက္လြန္း၊ ေနရာတကာ ဝင္စြက္ဖက္လြန္းလို႔၊ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ျပန္ကြဲသြားၾကရတဲ့ စံုတြဲေတြ၊ ကေလးမရလို႔ သူ႔အျပစ္တင္ ကိုယ့္အျပစ္တင္နဲ႔ အဆင္မေျပၾကတဲ့ စံုတြဲေတြ၊ အိမ္ေထာင္မႈ အခ်က္အျပဳတ္မႏိုင္နင္းလို႔ ျပႆနာျဖစ္ၾကတဲ့ စံုတြဲေတြကလည္း အမ်ားသားလား။ ဒီလိုေတြၾကားထဲမွာ သူက အိမ္ေထာင္သက္ ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း သားေလးတစ္ေယာက္၊ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေပးႏိုင္တဲ့ မိန္းမ ျဖစ္ေနျပန္ေရာေလ။ ကိုမိုးကလည္း သူ႔မိဘေတြရဲ႕ စီးပြားေရးကို လူပ်ိဳတုန္းကသာ ဦးစီးလုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ေပမဲ့ သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းက သူ႔စီးပြားသူ ခြဲလုပ္ အိမ္ခြဲေနခဲ့ၾကတာ။ ဆက္ဆံေရးကလည္းေကာင္း၊ အေျပာကလည္း ခ်ိဳေတာ့ ကနဦး ကားဝယ္ေရာင္းလုပ္ရာက ခင္မင္ခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕နဲ႔ စပ္မိၿပီး အခု သားႀကီး ၆ႏွစ္ ၇ႏွစ္ ေလာက္မွာ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အေရးပါတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီေလ။ တစ္ခါတေလ ဧည့္သည္ဧည့္ခံရင္း နည္းနည္းပါးပါး ေသာက္တာေလးက လြဲလို႔ အိမ္က မိန္းမနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္တဲ့အထိ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ေသာက္တာစားတာမ်ိဳးလည္း ကင္းတဲ့သူေပါ့။
ဘာပဲေျပာေျပာ အိမ္ေထာင္မႈအလုပ္ေတြ၊ ခ်က္ေရး ျပဳတ္ေရးနဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေဝယ်ာဝစၥေတြနဲ႔ ပင္ပန္းၿပီး မအားရေအာင္ရွိေပမဲ့ သူ႔ဘဝကေလးကေတာ့ ေက်နပ္ေပ်ာ္႐ႊင္စရာေလးပါ။
*****@@@*****
သူ႔သားအႀကီးေလး ေက်ာင္းကိုစထားမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သားပညာေရးအတြက္ သူတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တုိင္ပင္ၾကတယ္။ သူတို႔ ေခတ္တုန္းကလို မဟုတ္ဘဲ ဒီေခတ္က ပညာေခတ္ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္း၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ပညာတတ္ အရင္ျဖစ္ေစခ်င္ေၾကာင္း၊ ၿပီးမွ မိသားစု လက္ငုပ္လက္ရင္း စီးပြားေရးကို ဦးစီးလုပ္ေဆာင္သြားေစခ်င္ေၾကာင္း၊ ဒါေတြအတြက္က တဖက္က ေငြေၾကးအဆင္ေျပမွ ျဖစ္မွာမို႔ ကိုမိုးက စီးပြားေရးကို အာ႐ုံစိုက္ရွာေဖြမွာေၾကာင့္ သူ႔ကို သား သမီး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ လိမၼာေရးျခား ရွိဖို႔ တာဝန္ကုိ အျပည့္ယူေစခ်င္ေၾကာင္း ကိုမိုးက ေျပာတယ္ေလ။ ကိုမိုးအယူအဆ မွ်တတာမို႔ ဒီအတြက္ သူ႔တာဝန္ထားပါလို႔ ကတိေပးလုိက္မိတယ္။ ဒါကလည္း အိမ္ရွင္မေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျပရမယ့္ အစြမ္းတစ္ခုေပပဲကိုး။
တဖက္က အိမ္ဦးနတ္ကလည္း သူ႔တာဝန္သူေက်ေနေလေတာ့ သူမျငင္းသာသလို လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲ ေခါင္းၿငိမ့္ခဲ့တာေပါ့။ ကိုမိုးက မိသားစုအေပၚ သိပ္သံေယာဇဥ္ႀကီးတာ။ သားနဲ႔သမီးကိုလည္း သိပ္ခ်စ္ရွာတာ။ အလုပ္ေတြ မအားတာမ်ားေပမယ့္ မိသားစုကို အခ်ိန္ေပးၿပီး အပန္းေျဖခရီးေလး ဘာေလး ထြက္ေလ့ရွိတယ္ေလ။ ဒါကလည္း အိမ္ေထာင္တစ္ခု သာယာဖို႔ ခိုင္ၿမဲဖို႔အတြက္ လိုအပ္ခ်က္မွန္း သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုးက လက္ခံထားၾကတယ္။ သူကေတာ့ ဒီလို ခရီးထြက္တဲ့အခ်ိန္သာ အျပင္ေလာကကို ေရာက္ေလ့ရွိၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြ အားလံုးမွာေတာ့ အိမ္နဲ႔ေစ်း၊ အိမ္တြင္းမွာပဲ ခ်က္ျပဳတ္ေလွ်ာ္ဖြပ္၊ ဒါေတြနဲ႔ပဲ လံုးခ်ာလိုက္ေနခဲ့သူေပါ့။ ဒီေတာ့ သူ႔မွာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါင္းရမဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းရယ္လို႔ မယ္မယ္ရရ သိပ္ရွိလွတယ္ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒီလိုမရွိေပမဲ့လည္း သူ႔အတြက္က အေဖာ္မလိုသလို အထီးက်န္လည္း ျဖစ္ေနတာမွ မဟုတ္တာကိုး။ သူ႔ဘဝမွာ ဒီသံုးေယာက္ရွိေနရင္ အဆင္ေျပေနရင္ ေက်နပ္ၿပီ။
*****@@@*****
သားႀကီးၿဖိဳးကို ေက်ာင္း စထားေတာ့ ပုဂၢလိကပိုင္ အဂၤလိပ္ေက်ာင္းေတြ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ေပၚေပါက္လာၿပီး တတ္ႏိုင္ေပမဲ့ ကိုမိုးဆႏၵအရ သူတို႔ငယ္ငယ္ကလိုပဲ အစိုးရအထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအပ္ခဲ့ၾကတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္အႀကီးဆံုး အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးတစ္ခုမွာေပါ့။
ကိုမိုးက သူမ်ားေတြလို ဒီေန႔ေခတ္စားေနတဲ့ သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားလႊတ္ၿပီး ပညာသင္တာမ်ိဳး မလုပ္ခ်င္သူေလ။ သူကိုယ္တိုင္က မခြဲႏိုင္သလို စိတ္လည္းမခ်ဘူး။ ၿပီးေတာ့ မိသားစု ေနာင္ ႀကီးတဲ့အထိ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းပဲ ေနခ်င္တယ္တဲ့။ ဒီလိုလႊတ္လိုက္လို႔ ျပန္မလာေတာ့မွာ သူမ်ားေျမမွာ အၿပီးေနသြားမွာကိုလည္း အခုကတည္းက ေတြးၿပီး စိုးရိမ္သူေပါ့။ ဒါကလည္း သူ႔ဆႏၵနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အတိုင္အေဖာက္ ညီသြားေတာ့တာေပါ့။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးက အထူးမညွိရဘဲ ဒီလို တစ္ထပ္တည္း က်တာက မ်ားတယ္ေလ။
မွတ္မွတ္ရရ ကိုမိုးအခ်ိန္ရလို႔ ေခၚသြားမွ အျပင္ေရာက္တဲ့သူက အခုသားႀကီး ေက်ာင္းစအထားမွာေတာ့ အိမ္နဲ႔ေစ်းအျပင္၊ ေက်ာင္းထမင္းပို႔၊ သားကိုထမင္းေကၽြး၊ ေက်ာင္းႀကိဳ အလုပ္ေတြကိုလည္း လုပ္လာရၿပီ။ အျပင္ကိုထြက္တဲ့ေနရာ ႏွစ္ေနရာ အလိုလိုေနရင္း တိုးလာခဲ့ရၿပီေပါ့။ တစ္ေနရာက သမီးငယ္ကို မူႀကိဳပို႔တဲ့ ေနရာနဲ႔ သားႀကီးေက်ာင္းေပါ့။ သမီးငယ္ရဲ႕မူႀကိဳက ကေလးေက်ာင္းလည္းျဖစ္ ဂ႐ုလည္းစိုက္ေပးေတာ့ အိမ္ကခ်က္ေရးျပဳတ္ေရးၿပီးတာနဲ႔ သားႀကီးေက်ာင္းေရွ႕မွာသာ အေနမ်ားလာခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းဖြင့္စကေတာ့ ကိုယ့္ရွိတာေလးေတြကိုပဲ နည္းနည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ရင္ ၿပီးေရာ ဝတ္စားၿပီး သြားလာႀကိဳပို႔လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့မွ သူ ဒိတ္ေအာက္ေနမွန္း သူ႔ဟာသူ သတိထားမိလာရတယ္။ သားနဲ႔သမီး ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းလံုးက လာပို႔ၾကတဲ့မိခင္ေတြမ်ား ၾကည့္လိုက္ရင္ အပ်ံစားေတြခ်ည္း ပါပဲလား။ လန္ထြက္ေနၾကတာပဲကိုး။ အၿပိဳင္အဆိုင္ ျပင္ၾက ဆင္ၾက ဝတ္ၾက စားၾကနဲ႔။ ေက်ာင္းႀကိဳတဲ့ေနရာေပမဲ့ ေရာင္စံုပန္းကမၻာႀကီးပဲ ေရာက္သြားရသလိုလို။ မ်က္လံုးေတြ မ်က္လံုးေတြ ဆိုတာကလည္း သူတို႔ကိုယ္တုိင္ မႈန္ေနေအာင္ ျခယ္သထားၾကေပမဲ့ သူမ်ားေတြ ဝတ္စားထားတာကိုလည္း စပ္စပ္စုစု ၾကည့္ၾကေသးတာ။
ထားတဲ့ေက်ာင္း ႏွစ္ေက်ာင္းလံုးကလည္း နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြဆိုေတာ့ ဝတ္ႏုိင္စားႏိုင္တဲ့သူေတြကလည္း အမ်ားသားေလ။ သူကလည္း အခုမွ သံုးဆယ္စြန္းကာစေလးပဲ ရွိေသးေတာ့ သူမ်ားဝတ္လို႔ လွတာျမင္ရင္ သေဘာက်၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း ရွိဳးတို႔ရွမ္းတမ္းျဖစ္၊ ဒီဇိုင္းေျပာင္းမွ ျဖစ္မွာပါေလလို႔ စိတ္ထဲကေတးထားနဲ႔ တေယာက္တည္း အေတြးေတြ ႐ႈပ္ေနရၿပီ။
ညက် ေယာက္်ားကို မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ျပန္ေျပာမိရင္ ေယာက္်ားက သူ႔လက္ဝါးႀကီးနဲ႔ သူ႔ေခါင္းေလးကို ခ်စ္စႏိုးပြတ္ၿပီး
“မင္းလည္း ဝတ္ေပ့ါကြ၊ မိန္းမပဲ အလွအပအတြက္ ဝတ္သင့္ ဝတ္ထိုက္ ျပင္သင့္ ျပင္ထိုက္တာေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့။ တရားလြန္ မဟုတ္ရင္ၿပီးေရာ။ ဒီအတြက္ ကိုယ္ရွာႏိုင္ပါတယ္ကြာ။” တဲ့ေလ။
ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသလဲလို႔။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္ သူသိပ္သြားေလ့မရွိတဲ့ shopping mall တို႔ အထည္ဆိုင္တို႔ ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး သြာလာရၿပီ။ ေယာက္်ားကိုေတာ့ ရွက္လို႔ သားႀကီး အတန္းပိုင္ဆရာမနဲ႔ တျခားဆရာမေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ဝယ္တာလို႔ ေျပာရတာေပါ့။ ခါတိုင္း အဝတ္အစားနဲ႔ အလွအပအတြက္ ဒီလို တကူးတက ထြက္ၿပီးဝယ္ေလ့ရွိသူ မဟုတ္ေတာ့ေလ။ တကယ္လည္း ေက်ာင္းထားရင္ ဒီလိုေတြက လိုလာသလို သူ႔အတြက္လည္း ဒီထဲမွာ ေရာက်ိတ္ရတာေပါ့။ ေယာက္်ားကေတာ့ အရင္ကတည္းက အိမ္အသံုးစားရိတ္ကို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ စစ္ေလ့မရွိဘူးေလ။ သူလိုတာေတြ ေတာင္းတုိင္း မညည္းမညဴ ေပးေလ့ရွိသူ။
*****@@@*****
“ကိုမိုးေရ... အခု အိမ္မွာ လိုင္းဖုန္း နဲ႔ ကိုမိုးကိုင္တဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းပဲ ရွိတာေနာ္။ အဲဒါ ခ်ိဳ႕ကိုလည္း လက္ကိုင္ဖုန္း အဆင္ေျပရင္ တစ္လံုးဝယ္ေပးပါ့လားဟင္? ကေလးေတြက အတန္းက တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာမွာနဲ႔ တစ္ခါတေလ ကိုမိုးအိမ္အျပန္မွာ ခ်ိဳက ေက်ာင္းမွာတို႔ လမ္းမွာတို႔ ျဖစ္ေနတာနဲ႔။ ဟိုေန႔ကဆို ခ်ိဳ႕ဆီ ေသာ့ပါလာေတာ့ ကိုမိုး မိုးရြာႀကီးထဲ ကားထဲမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနရတာေလ။ ဖုန္းေလးသာ တစ္ေယာက္တစ္လံုးရွိရင္ ဒီလိုေတြကို ေရွာင္ႏိုင္မယ္လို႔ ခ်ိဳေတြးမိလို႔ပါ”
သူ႔ဆင္ေျခက ကြက္တိျဖစ္သြားလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ကိုမိုး ခဏပဲ မ်က္ေမွာင္ႀကီးကုပ္ စဥ္းစားသလိုလုပ္ၿပီး ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္းတစ္လံုး ဝယ္လာပါေလေရာ။ သူ အေတာ္ ေက်နပ္သြားတယ္။ ေက်ာင္းႀကိဳလို႔ ကေလးေတြကို ေစာင့္တဲ့ေနရာမွာဆို မိခင္တုိင္းက ဖုန္းတစ္လံုးစီ ပါၾကတာကို သူသိေနတယ္ေလ။ ကေလးေစာင့္ရင္း စကားစျမည္ေျပာၾကရင္း သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ကိုယ့္ဖုန္းနံပါတ္ အျပန္အလွန္ ေပးၾက သြင္းၾက ေမးၾကနဲ႔။ အဲဒါ သူ႔ကိုလည္း အေတာ္အေမးခံရတယ္။ ကေလးေတြ က်ဴရွင္ကိစၥတို႔ ဆရာမကို စုကန္ေတာ့ဖို႔ ကိစၥတို႔ တျခားေက်ာင္းအလွဴေငြ ကိစၥတို႔ ဆို တိုင္ပင္ရေအာင္ ေျပာရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ သူ႔မွာ ဖုန္းမရွိေတာ့ အိမ္ဖုန္းပဲ ေပးေပးထားရတာ။ တခ်ိဳ႕ဆို ဖုန္းနံပါတ္ေျပာလိုက္ရင္ မ်က္ခံုးႀကီး႐ႈံ႕ၿပီး ...
“ဟင္ လိုင္းဖုန္းႀကီးလား? ဒီေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ ဆက္လို႔ရမွာေပါ့ေနာ္။ ဟန္းဖုန္း မရွိဘူးလား?” ဘာ--ညာနဲ႔။
သူခံစားေနရတာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီေလ။ ေယာက္်ားကို အပိုကုန္မွာစိုးလို႔ ညွာတာခ်င္ေပမဲ့ ဒီတန္ဖိုးေလာက္က ဘာမွလည္း မထိခိုက္ေလာက္တာနဲ႔ ဒီလို ပရိယာယ္သံုးၿပီး ပူဆာရတာေပါ့။ သူ ကံေကာင္းပါတယ္။ အခုေတာ့ သူ႔အလိုျပည့္သြားၿပီေလ။
ဖုန္း စရခါစ ေန႔က ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး သားႀကီးအတန္းထဲ ဝင္သြားၿပီးတာနဲ႔ ေယာက္်ားဆီကဖုန္းက ကြက္တိဝင္လာေတာ့ သူေပ်ာ္လိုက္ရတာေလ။ သူ႔ကို လိုင္းဖုန္းပဲရွိလို႔ဆိုၿပီး မ်က္ခံုး႐ႈံ႕တဲ့ အမ်ိဳးသမီးကလည္း မ်က္စိကၽြတ္ထြက္မတတ္ ၾကည့္ေနသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ ကိုမိုးက ဖုန္းဝယ္ထားခါစမို႔ အစမ္းေခၚၾကည့္လိုက္တာ တဲ့ေလ။
“အခုသားႀကီး အတန္းထဲကို ဝင္သြားၿပီ။ ဒီေန႔ ေန႔လည္ အိမ္ျပန္ထမင္းစားမွာလား? ပုဇြန္နဲ႔မွ်စ္ ေၾကာ္ၿပီး ခ်ဥ္ေပါင္စပ္ခ်ဥ္ ခ်က္ထားတယ္” လို႔ သူဆက္ေျပာလိုက္တယ္။
ေဘးဘီကိုလည္း မသိမသာ မ်က္စိက ဝဲၾကည့္ရေသးတာ။ သားႀကီးကို ပထမဦးဆံုး ေက်ာင္းစထားတဲ့ႏွစ္မွာသာ သူ အဝတ္အစားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အားမရခဲ့တာ။ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ တျခားစမတ္က်တဲ့ မိခင္ေတြလို ေခတ္ေပၚအဝတ္အစားေတြကို စတိုင္က်က် ဝတ္တတ္လာၿပီ။ အေျခခံကုန္ၾကမ္းေတြျဖစ္တဲ့ ဟန္းဖုန္းတို႔၊ တစ္လၿပီး တစ္လ လက္ကိုင္အိတ္ကို ေျပာင္းကိုင္ရတာတို႔လည္း သူ လုပ္တတ္လာခဲ့ၿပီေလ။ ေက်ာင္း မိဘဆရာ အစည္းအေဝးဆိုလည္း သူမ်ားေတြထက္ မနည္းတဲ့ အလွဴေငြကို သူထည့္ရတာေပါ့။ သူ႔ဝတ္ပံုစားပံုနဲ႔ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းကလည္း ေတာ္႐ုံထည့္ရင္ တအံ့တၾသပံုစံနဲ႕ ကပ္ေစးႏွဲသလို အၾကည့္မ်ိဳး အၾကည့္ခံရတာကို သူက ခံႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။
*****@@@*****
ဒီေန႔ သားႀကီးတို႔ လပတ္စာေမးပြဲ ေျဖရမယ့္ေန႔ေလ။ ခါတိုင္းေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္က်မွ တစ္ေခါက္ျပန္လာေပမယ့္ အခု စာေမးပြဲလည္း ေျဖေနတာမို႔ တစ္ခါတည္းပဲ ေစာင့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းသံတံခါး အစိမ္းႀကီး ပိတ္ထားတဲ့ ေရွ႕မွာ သူတင္မကဘူး တျခားမိခင္ေတြလည္း ခါတိုင္းလိုျပန္မသြားၾကဘဲ ေစာင့္ေနၾကေလရဲ႕။ အားလံုးက သူ႔အုပ္စုနဲ႔သူ၊ မိဘဆရာအသင္းမွာ အလွဴေငြအမ်ားဆံုး ထည့္ႏုိင္တဲ့ သူတို႔ ၆ေယာက္အုပ္စုက တစ္ဖြဲ႕ေပါ့။ သူတို႔ထဲက ႏြယ္ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကဆို ၿမိဳ႕ထဲမွာ အိမ္ေကာင္းတိုက္ေကာင္းႀကီး ရွိလ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔က ေဝးလို႔ ေက်ာင္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က တိုက္ခန္းတစ္ခန္းကို အျပတ္ဝယ္ထားၿပီး သူ႔ကေလးေတြကို အဲဒီမွာပဲ ေန႔စဥ္ထမင္းေကၽြးတာေလ။ အခု သူတို႔အုပ္စုက ႏြယ္တို႔တုိက္ခန္းထဲမွာပဲ မေန႔ညက ဆန္တငန္႔ငန္႔ၿပီးသြားတဲ့ ကိုးရီးယားကားကို ဖြင့္ထားရင္း စကားလည္းေျပာရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကတာ။
သူတို႔ထဲက မသင္းဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ စိန္ေလးေရႊေလး လုပ္ထားၿပီးသားအထည္ေလးေတြကို ယူယူ လာေလ့ရွိၿပီး သူတို႔ကို ျပေလ့ရွိတယ္။ ဝယ္ခ်င္ရင္လည္း ဝယ္လို႔ရတယ္ေလ။ သူေတာင္ ပလက္တီနမ္နဲ႔စိန္ ေရာလုပ္ထားတဲ့ ျခယ္လက္စြပ္ေလးတကြင္း မသင္းဆီက ဝယ္ဖူးေသးတယ္။
၂၄ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ ဝါဝါကေတာ့ သူတို႔အထဲမွာ အသက္အငယ္ဆံုးေပါ့။ cosmetic တို႔ ဘာတို႔ကို ဘယ္ဟာေကာင္းတယ္ ဘယ္ဟာမေကာင္းဘူး သိခ်င္ရင္ သူ႔ကိုပဲ ေမးရတာ။ သူကိုယ္တုိင္လည္း မႈန္ေနေအာင္လိမ္းျခယ္ၿပီး လာေလ့ရွိတယ္။ အသားအေရကလည္း လွမွလွ။ သူသံုးတဲ့ ပစၥည္းေတြကို တေလာကမွ ႀကံဳလို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာေလးတစ္ခုအတြက္ကိုက အားလံုးေပါင္း သံုးသိန္းဖိုးေလာက္ရွိမယ္။ ဒီၾကားထဲ ဆိုင္သြားၿပီး ဆံပင္ေပါင္းတင္၊ မ်က္ႏွာေပါင္းတင္တဲ့ ကုန္က်စားရိတ္ မပါေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေနမွာ။ ဝါဝါ့မ်က္ႏွာက သူတို႔ေတြနဲ႔ မတူဘဲ ႏုဖတ္စုိေျပၿပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ လင္းခ်င္းေနတာေပါ့။ ဝါဝါ့ေလာက္ႀကီးအထိ သူ မသံုးေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္း ျမင္ပါမ်ားလာေတာ့ သူ႔လိုေလး လွခ်င္လာတာနဲ႔ ေမးျမန္းၿပီး ဝယ္ထားတာ ဟိုတစ္ေန႔ကဆို အားလံုးေပါင္း တစ္သိန္းရွစ္ေသာင္းေလာက္ ကုန္သြားတယ္ေလ။ အခု သူ ခါတိုင္းလို သနပ္ခါးေရပါးေလးပဲ လိမ္တာမ်ိဳး မလုပ္ေတာ့ဘဲ ကာနီးဘိုးတို႔ ေမဘယ္လင္းတို႔ ရယ္ဗလြန္တို႔ကို အမ်ိဳးစံုေအာင္ သံုးတတ္ေနၿပီ။ ဒါေတြ လိမ္းလိုက္ေတာ့လည္း သူ႔ကိုယ္သူ ပိုၿပီး ယံုၾကည္မႈ ရွိလာသလိုပဲေလ။ ဒီေက်ာင္းတံခါးႀကီး ေရွ႕မွာက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္က မ်က္စိကၽြတ္က်မတတ္ ၾကည့္တတ္ၾကေလေတာ့ သူျပင္ဆင္ရက်ိဳး ဝတ္ရစားရက်ိဳး နပ္တာေပါ့။
*****@@@*****
ေက်ာင္းစထားတဲ့ ပထဦးဆံုး ႏွစ္တစ္ႏွစ္ပဲ သူအထာမသိေသးလို႔ သားႀကီးေဝၿဖိဳးက အေတာ္စာရင္းထဲ မပါခဲ့ဘဲ စာေမးပြဲေျဖရင္ သာမန္အဆင့္ေလာက္ ရခဲ့တာ။ အခု သားႀကီး ဂရိတ္သရီးေလာက္လည္း ေရာက္ကေရာ လပတ္စာေမးပြဲေျဖတိုင္း တစ္ခါတေလ အဆင့္တစ္၊ တစ္ခါတေလဆို ႏွစ္တို႔ သံုးတို႔ ရလာၿပီေလ။ သားသမီးေတြ ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ကိုမိုးကို သူ မ်က္ႏွာလုပ္ရက်ိဳး နပ္တာေပါ့။ ဒီေက်ာင္းက အတန္း ေအ ဘီ စီ ခြဲတာက အစ အေတာ္ဆံုး စာရင္းဝင္ေတြကို ေအတန္းမွာ ထားတတ္ၾကေလေတာ့ သူတို႔ မိခင္ေတြအတြက္ ေအတန္းကို ရရွိေရး၊ ဘယ္အတန္းကလဲလို႔ အခ်င္းခ်င္း ေမးၾကရင္ ေအတန္းက ဆိုတာကိုပဲ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေျပာခ်င္ၾကတာ။ ဒီလုိ ေျပာလုိက္တာနဲ႔တင္ ကိုယ့္ကေလးက စာေတာ္တဲ့စာရင္းမွာ ပါတယ္၊ ေတာ္တယ္ ဆိုတာကို ထူးၿပီး ႂကြားစရာမလုိေတာ့ဘူး။ နားလည္သြားၾကၿပီ။
မိဘဆရာအသင္းမွာ မ်က္ႏွာရတဲ့ သူတို႔မိခင္အဖြဲ႕ ေျခာက္ေယာက္က ဘဝခ်င္းကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္။ အိမ္စီးပြားေရးအတြက္ ကိုယ္တုိင္ရွာစရာမလိုဘဲ သူ႔လိုပဲ က်န္ငါးေယာက္ကလည္း ေယာက္်ားေတြ ဦးေဆာင္ၾကတာခ်င္း အတူတူပဲေလ။ တခ်ိဳ႕က အရာရွိကေတာ္၊ တခ်ိဳ႕က ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရး၊ တခ်ိဳ႕က ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္က ခ်မ္းသာလာၾကတဲ့ သူေတြေပါ့။ ဒီေတာ့ သားသမီးေတြကို ဂ႐ုစိုက္ၾကတာခ်င္းလည္း သူမသာ ကိုယ္မသာ၊ အတန္းစဥ္တိုင္းက အတန္းပိုင္ ဆရာမေတြ ဘာသာရပ္သင္တဲ့ ဆရာမေတြကို ပိုင္ၾကတာခ်င္းကလည္း တူေတာ့ အဆင့္တစ္ကေန ေျခာက္အတြင္းက သူတို႔ သားသမီးေတြခ်ည္း လႊမ္းမိုးထားႏိုင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြက ဂ႐ုစိုက္ႏိုင္တာကိုး။
ကိုမိုးက သားႀကီး အဆင့္တစ္ရတဲ့အခါဆိုရင္ မအားတဲ့ၾကားက စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာ မိသားစု ညစာ ထြက္စားၾကၿပီး ဂုဏ္ျပဳေလ့ရွိတယ္။ ဒီေန႔ အဖြဲ႕ေတြကို ႏြယ္တို႔တုိက္ခန္းမွာ ဆံုမိၾကေတာ့ အဲဒါကို ေျပာျပေနတာေလ။ ဒီလပတ္မွာ သားက ႏြယ့္သားနဲ႔ ပူးတြဲ အဆင့္တစ္ရတာကိုး။ ႏြယ္ကလည္း မေန႔ညေနက သူ႔အေတြ႕အႀကံဳကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ေနေလရဲ႕။ ႏြယ္တို႔မိသားစုက ဆီဒိုးနားမွာ အသင္းဝင္ကဒ္ရွိေတာ့ ညေနစာကို ဘူးေဖး အဲဒီမွာပဲ သြားစားလုိက္ၾကသတဲ့။ သူ႔ကိုေတာင္ အသင္းဝင္ကဒ္ရွိလား? မရွိရင္ လုပ္ထားသင့္တဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီလိုလုပ္ထားရင္ တန္တဲ့အေၾကာင္း နည္းေတြ ေပးေနတယ္ေလ။ ႏြယ့္ကေလးေတြက ေရကူးဝတ္စံုပါ ယူလာၿပီး သူတို႔ေရကူးအၿပီးမွ မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ဘူးေဖးစားၾကတာလို႔ ေျပာျပတယ္။ အိမ္ျပန္က်မွ ကိုမိုးနဲ႕ေတြ႕ရင္ အဲဒီလို အသင္းဝင္ကဒ္လုပ္ထားဖို႔ ေျပာျပရဦးမယ္လို႔ သူ႔စိတ္ထဲ ေတးထားလိုက္တယ္။ မသင္းကလည္း မႏၱေလး ေဟးရီေဆာ့ ဟိုတယ္မွာ အသင္းဝင္ကဒ္ ရွိသတဲ့ေလ။
*****@@@*****
“ခ်ိဳ... မင္းဒီႏွစ္ တစ္သိန္းပဲ လုပ္ကြာ။ ကိုယ္တို႔ အဖြဲ႕ ဒီႏွစ္ လုပ္ငန္းသစ္တစ္ခု ခ်ဲ႕ၾကမလို႔ စီစဥ္ထားတာ။ အဲဒါ အရင္းအႏွီးက လိုေတာ့ အားလံုးစုၿပီး ရွယ္ယာထည့္ၾကရမွာေလ။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြ မင္းလွဴႏိုင္မွန္း သိေနၿပီပဲကြာ။ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ အဲေလာက္ပဲ လုပ္ေတာ့။ မဟုတ္ရင္ ငါေငြေမာမွာကြ။ မင္းေဘာ္ဒါေတြလို အရင္းမဲ့ေတြ မဟုတ္ဘူးကြ။ ငါတို႔က ကိုယ့္အရင္းအႏွီးနဲ႔ကိုယ္ ႐ုန္းကန္ လုပ္ကိုင္ေနၾကရတာ”
သူက ခါတိုင္းလိုမွတ္ၿပီး မိဘဆရာအသင္းရံပုံေငြအတြက္ အလွဴေငြထည့္ဖို႔ ဆရာမႀကီးကို ကတိေပးခဲ့ၿပီးကာမွ အခု လင္ေတာ္ေမာင္ကို ေငြေတာင္းေတာ့ ျပန္ေျပာတဲ့စကားေလ။ ႏွစ္စဥ္ ဒီလိုႀကံဳလာတုိင္း ေငြသံုးသိန္းထက္မနည္း ထည့္ဝင္ခဲ့ေလၿပီးမွ အခုႏွစ္ ဒီလိုနည္းသြားတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမွာလဲလို႔ သူေတြးၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့ သူ႔အဖြဲ႕ေတြကေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ ၃ နဲ႔ ၅ ၾကားမွာ ထည့္ဝင္ၾကမွာက မလြဲဘူးေလ။ သူ႔ကို အဆင္မေျပလို႔လားလို႔ အေမးမခံခ်င္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဆရာမႀကီးက သူဆိုရင္ ၃ထက္ ေလ်ာ့မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ တစ္ထစ္ခ် ယံုထားတာကို။ သူ႔ဖက္ကလည္း ကတိေပးၿပီးၿပီေလ။ ကိုမိုးၾကည့္ရတာက တကယ္အက်ပ္ေတြ႕ေနဟန္ တူပါတယ္။ သူေတာင္းတိုင္း မညည္းမညဴ ေပးခဲ့တာက မ်ားတယ္ေလ။ အခုလည္း တကယ္မို႔ေျပာတာ သူခံစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္.... သူ႔ဘက္က အေျခေနကလည္း.... ဟူး...... သူတကယ္ကို အခက္ႀကံဳရၿပီေလ။ လက္ထဲလည္း ရွိရင္သံုးလုိက္ရတာနဲ႔ ဆိုေတာ့ ေန႔စဥ္ဝတ္စားေနတဲ့ လက္ဝတ္လက္စားေတြကလြဲလို႔ ဘာမွ စုေဆာင္းမိကမရွိ။ အေရးႀကံဳရင္ မေရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာကိုပဲ သူ ေျပးျမင္မိေတာ့တယ္။ သူတို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ထဲမွာ သူက သမီးအႀကီးဆံုးလည္းျဖစ္၊ တၿမိဳ႕ထဲလည္းျဖစ္ေတာ့ အေမဆီပဲေျပးၿပီး ဒီလိုအပူကပ္ေနက်ေလ။ ႏွစ္သိန္းေလာက္ကေတာ့ အေမေရာ အေဖေရာက တတ္ႏိုင္မွန္း သူသိေနေတာ့ အဲဒီကိုပဲ သြားအပူကပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရေတာ့တယ္။ ေယာက္်ားေပးတဲ့ တစ္သိန္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္ႏွစ္သိန္းေပါင္းရင္ မႏွစ္တုန္းကစံခ်ိန္ေတာ့ ခ်ိဳးသြားႏိုင္ၿပီေလ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အေမက ေလွ်ာေလွ်ာ႐ွဴ႐ွဴ ေပးလိုက္လို႔။ ထံုးစံအတိုင္း အသံုးအျဖဳန္းမႀကီးဖို႔၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ ရွာတဲ့ေယာက္်ားက ရွာႏိုင္ေပမယ့္ ေနာက္က အိမ္ရွင္မက မထိန္းသိမ္းတတ္ရင္လည္း တိုးတက္မႈမျဖစ္တတ္ေၾကာင္းေတြကို ဆံုးမလႊတ္လိုက္ေသးတာ။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းထားသမွ်ေတာ့ ဒီလိုပဲ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ဟိုက လွည့္ႀကံလိုက္ရ၊ ဒီကလွည့္ႀကံလိုက္ရနဲ႔။ သူ႔ကိုဆို ေက်ာင္းကေရာ အဖြဲ႕ေတြကပါ ရွိတာထက္ ပိုအထင္တႀကီး ျဖစ္ေနၾကတာဆိုေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြက သူ႔လိုမွ မဟုတ္တာ။ သူ႔ထက္သာသူေတြ ခ်ည္း။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေရွ႕မွာ မရွိစကား၊ အဆင္မေျပတဲ့စကား မေျပာခ်င္တာေတာ့ အမွန္။ ဒီလို အေမ့ဆီ လာအပူကပ္တာေတြမ်ား မာနခဲ ကိုမိုးသိသြားရင္ မေခ်ာင္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အေမ့ဆီကလည္း ေငြယူေသး တစ္ဖက္ကလည္း ႏႈတ္ပိတ္ဖို႔ကိုလည္း မွာခဲ့ရေသးေတာ့တာ။ ျပန္ခါနီးေတာ့ နားလည္ေပးတဲ့အေမ့ကို ႐ႊတ္ကနဲ တစ္ခ်က္နမ္းပစ္ခဲ့တယ္ေလ။
*****@@@*****
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ဟိုလိုလွည့္ႀကံလုိက္ ဒီလိုလွည့္ဖန္လိုက္နဲ႔ စထြက္ကတည္းက သူမ်ားအထင္ႀကီးတာ ခံခဲ့ရၿပီး ဒီအျမင္ေတြေၾကာင့္ သူ ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္ အထာေလးေတြနဲ႔ ေနလာခဲ့မိတာ ဘာပဲေျပာေျပာ အခုဆို သားႀကီးၿဖိဳးေဝက ရွစ္တန္းအရြယ္ သမီးငယ္သင္းေဝက ငါးတန္းအရြယ္ေတာ့ ေရာက္လာခဲ့ၿပီေလ။ သူ အေပးအကမ္းရက္ေရာတာေရာ ဒီလိုေတြ ေပးေလ့ရွိတဲ့ အကြက္ႀကိဳျမင္တတ္တဲ့ အဖြဲ႕နဲ႔ ေပါင္းမိတာေရာေၾကာင့္ သားနဲ႔သမီးကလည္း ေက်ာင္းမွာစာေတာ္တဲ့ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္ေလ။ ကိုမိုးကေတာ့ သူတို႔တုန္းက ဒီလို ေတာ္တဲ့အထဲ မပါခဲ့ဘဲ အခု သူ႔သားနဲ႔သမီးက်မွ ႏွစ္ေယာက္လံုးက စာေတာ္ၿပီး အဆင့္ေတြေကာင္းေတာ့ ကုန္မွန္းသိေပမယ့္ မျမင္ရွာတဲ့အျပင္ သူ႔ကိုေတာင္ ခ်ီးက်ဴးၿပီး ေက်းဇူးတင္ေလ့ရွိတယ္။ မိန္းမအထိန္းအသိမ္းေကာင္းလို႔ သူ႔ကေလးေတြ ေတာ္တယ္ေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့လည္း သူႀကိတ္ၿပီး ရင္ေမာခဲ့ရတာေလးေတြအတြက္ အေမာေျပခဲ့ရျပန္တာေပါ့။
ကိုယ့္ကေလး လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔အဖြဲ႕အခ်င္းခ်င္း ၿပိဳင္စရာတစ္မ်ိဳး ေပၚလာျပန္တယ္။ ႏြယ္တို႔အိမ္မွာက ဟန္းဖုန္းေတြ ဟန္းဆက္ေတြကလည္း ပိုေနလို႔ သားကလည္း လူပ်ိဳေပါက္ေလးျဖစ္လာေတာ့ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ရေအာင္ဆိုၿပီး ႏြယ္က သူ႔သားကို ဟန္းဖုန္းတစ္လံုး ေပးထားတယ္ေလ။ အိမ္မွာဆို သူ႔သားႀကီးအတြက္ လက္(ပ္)ေတာ့ တစ္လံုး သမီးအငယ္အတြက္လည္း လက္(ပ္)ေတာ့ တစ္လံုးတဲ့။ ဒီေတာ့ သူ႔ကေလးေတြ ကြန္ပ်ဴတာတို႔ ဘာတို႔ ကၽြမ္းက်င္ေနၿပီ ဆိုလား။ သူကေတာ့ ကေလးေတြ ပူဆာလြန္းလို႔ သားႀကီးေျခာက္တန္းေလာက္က ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး ဝယ္ေပးထားတာကလြဲၿပီး ဒါေတြလည္း နားမလည္ေတာ့ ဘာမွ ထပ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခု ႏြယ္တို႔ မသင္းတို႔ ေျပာမွ ဒါေတြလည္း လိုအပ္တာကို သတိထားမိလာတာ။ ကေလးေတြကလည္း အိမ္ေရာက္ရင္ ျပန္ေျပာေလ့ရွိတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြမွာဆို PS2 ရွိေၾကာင္း၊ လက္(ပ္)ေတာ့ထဲမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ Sim3 ေဆာ့ဖ္ဝဲ ထည့္ထားတဲ့အေၾကာင္း၊ ဟန္းဖုန္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း က်ဴရွင္ကိုေရာက္မယ့္အခ်ိန္ ႀကိဳခ်ိန္းၾကေၾကာင္း စတာေတြေပါ့။ ဒီေတာ့သူလည္း သူ႔ကေလးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ စားေမးပြဲမွာ အဆင့္ေကာင္းရင္ ဝယ္ေပးမယ္လို႔ ကတိေပးလုိက္ရတာေပါ့။ တဖက္ကလည္း ဒီပစၥည္းေတြရဲ႕ တန္ေၾကးကလည္း မနည္းေတာ့ သူ႔အေဖကို စည္း႐ုံးေရးဆင္းၿပီး ႀကိဳေျပာထားရေသးတာေလ။ ဒီေခတ္က ကြန္ပ်ဴတာေခတ္တို႔ ဒါေတြမွ မေထာက္ပံ့ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ကေလးေတြက ေတာ္ရက္နဲ႔ သူမ်ားေနာက္ေကာက္က် က်န္ခဲ့မွာတို႔... သူက ဒီလုိခ်က္ေကာင္းကို ကိုင္ၿပီး အေျပာေကာင္းသြားေတာ့ ကိုမိုးကလည္း ဘယ္လက္ေႏွးမွာတုန္း။ PS2 နဲ႔ PSP ဆိုတဲ့ စက္ကို တစ္လအရင္ဝယ္ေပး။ ေနာက္တစ္လျခားၿပီးတာနဲ႔ ကိုမိုးက သူ႔မိတ္ေဆြဆိုင္ကေန လက္(ပ္)ေတာ့ေလးတစ္လံုး ဝယ္ေပးရွာတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ သားႀကီးကိုေတာ့ ဟန္းဖုန္းဝယ္ေပးဖို႔ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ယူဆၿပီး ဝယ္မေပးခဲ့ဘူး။ ကိုမိုးအျမင္က ကေလးကို အဲေလာက္ေျမွာက္စားရင္ မေကာင္းဘူးလို႔ ယူဆတယ္ေလ။ သူကေတာ့ ႏြယ့္သား သူ႔ေရွ႕မွာ ဖုန္းေလးထုတ္ၿပီး စကားေျပာေျပာေနရင္ သားႀကီးကိုလည္း အဲဒီလိုေလး ဝယ္ေပးခ်င္စိတ္ ေပါက္မိတယ္။ ကံကေကာင္းခ်င္ေတာ့ တစ္ေန႔က အေဖနဲ႔အေမကို သီတင္းကၽြတ္သြားကန္ေတာ့ၾကေတာ့ အထြက္မွာ အေမက သူ႔ေျမးေတြကို ဘာလိုခ်င္လဲ ေမးလုိက္တာ သားႀကီးက မဆိုင္းမတြ ဟန္းဖုန္းလိုခ်င္တယ္လို႔ ေျဖလိုက္တာေလ။ ေနာက္မနက္လည္းေရာက္ေရာ အေမ့ဆီက ဖုန္းလာတယ္။ သူ႔ကို အေဖက ေဂါက္႐ိုက္သြားရင္း သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေလာက္ပဲ သိခ်င္လို႔ ေပးထားတဲ့ ဟန္းဖုန္းက တကယ္လည္း မသံုးျဖစ္ဘဲ အပိုလိုျဖစ္ေနလို႔ အဲဒါကို သူ႔ေျမးကိုၿဖိဳးကိုပဲ ေပးခ်င္ေၾကာင္း ဆက္ေျပာတာေလ။ သူလည္း ဘယ္ျငင္းလိမ့္မွာတုန္း။ မဆိုင္းမတြပဲ ေန႔လည္ကေလးေတြကို ထမင္းပို႔ၿပီး အျပန္ ဝင္ယူလုိက္တယ္။ အခု သားႀကီးက သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္က သူငယ္ခ်င္းေတြလို ဟန္းဖုန္းနဲ႔ဘာနဲ႔ ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ကေလးက ေပ်ာ္ေတာ့ စာမွာလည္း ပိုႀကိဳးစားမယ္လို႔ သူကယူဆတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုမိုးကမႀကိဳက္ေတာ့ သူ႔အေဖေရွ႕ မကိုင္မိဖို႔ သားကို သတိေပးထားရတယ္။
*****@@@*****
ဘာလိုလိုနဲ႔ သားႀကီးက အခု ရွစ္တန္းအရြယ္ဆိုေတာ့ မၾကာခင္မွာပဲ ဆယ္တန္းဆိုတာႀကီးက ေရာက္လာေတာ့မယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးက သားသမီးေတြကို ရင္အုပ္မကြာ တကၠသိုလ္ပညာေရးကို ဒီမွာပဲ ဆက္သင္ယူေစဖို႔ အစီအစဥ္ကလည္း ရွိၿပီးသား။ သားႀကီးကလည္း အတန္းစဥ္ ေအအတန္းပဲ ရခဲ့ၿပီး စာေတာ္တဲ့စာရင္းထဲပါေလေတာ့ ကိုမိုးက သူ႔သားကို ေဆးတက္ရဖို႔ မွန္းတယ္လို႔ သူ႔ကို ဖြင့္ေျပာလာတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ကေလးကို ပိုဂ႐ုစိုက္ဖို႔ သူ႔ကို ဖိအားေပးတယ္ေလ။ တျခားေငြေရးေၾကးေရးကေတာ့ သူ႔တာဝန္ထားပါေပါ့။ ကိုမိုးကို သူ ကတိေပးရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သားႀကီးက ရွစ္တန္းႏွစ္လယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကို ဝယ္ေပးထားတဲ့ ဂိမ္းေတြကို ပိုစိတ္ဝင္စားလာၿပီး စာဘက္မွာ နည္းနည္းေပါ့လာတယ္။ သူတို႔စက္ေတြကိုလည္း ကိုယ္က နားမလည္ဘဲ ဂိမ္းေဆာ့ေနတာလား ကြန္ပ်ဴတာကိုင္ေနတလားဆိုတာကို ခြဲမသိဘူးေလ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ေျပာသမွ်ပဲေပါ့။ တစ္ခါတေလ စက္သံုးေနတာ နာရီေပါင္းၾကာလို႔ လြန္လြန္းတယ္ ထင္ၿပီး ပိတ္ခိုင္းလိုက္ရင္
“အေမ ဘာနားလည္လို႔လဲ? သား အခု ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ သခ်ၤာတြက္ေနတာ။ စာလုပ္ေနတာ၊ မ်က္စိအနားေပးတဲ့အေနနဲ႔ စိတ္ရႊင္သြားေအာင္ သခ်ၤာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဂိမ္းေလး ခဏဖြင့္ေဆာ့ေနတာ” ++++
ဆိုၿပီး ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပန္ေျပာေလ့ရွိလာတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း အဲဒီေလာက္ မအပါဘူး။ ဒါေတြကိုပဲ ကိုင္လြန္းလာေတာ့ စက္ေတြကို သိမ္းမယ္။ တစ္ပတ္ကို ငါးရက္ပဲ ထုတ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး စည္းကမ္းသတ္မွတ္ရေတာ့တယ္။ သူ႔အေဖကို ေပးထားတဲ့ ကတိလည္း ရွိေသးဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ အဆင့္က်သြားလို႔က လံုးဝမျဖစ္ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ သားျဖစ္သူဘက္ကလည္း တမ်ိဳးပညာျပလာျပန္တယ္။ အိမ္မွာမကစားရေတာ့ က်ဴရွင္နားက ဂိမ္းဆိုင္မွာ က်ဴရွင္ေစာဆင္းရင္ ဝင္ကစားရတာနဲ႔ ေက်ာင္းနားက ဂိမ္းဆိုင္မွာ ဝင္ကစားခ်င္လို႔ ေက်ာင္းကို ခါတိုင္းထက္ ေစာပို႔ခိုင္း ေနာက္က်မွ လာႀကိဳေစခ်င္ရတာနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္ေလ။ သားႀကီးလိုပဲ ႏြယ့္သားနဲ႔ မသင္းသားေတြလည္း အခုရက္ပိုင္း ေျပာရဆိုရခက္တယ္လို႔ ညည္းလာၾကတယ္။ သူတို႔အဖြဲ႕ထဲက က်န္တဲ့သံုးေယာက္က သမီးေတြ ဆိုေတာ့ သူတို႔သံုးေယာက္ေလာက္ စိတ္ညစ္ရမယ္ မထင္ေပမယ့္ သူတို႔သမီးေတြလည္း အပ်ိဳလုပ္ခ်င္၊ အခ်ိန္တိုင္း တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ေပးထားတဲ့ ဟန္းဖုန္းေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကတာလို႔ ရင္ဖြင့္လာၾကတယ္ေလ။
“ကေလးေတြက မလြယ္ပါဘူး။ ကိုယ္က လိုေလေသးမရွိ အလိုလိုက္ထားမိတာကို မသိတတ္ၾကဘူး”
ဘာ-ညာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းေတြ႕ရင္ ရင္ဖြင့္မိၾကတယ္။
*****@@@*****
တစ္ရက္က သူကေလးေတြကို ေန႔လည္စာသြားပို႔မလို႔ ျပင္ဆင္ၿပီး ထြက္လာတုန္း ကိုမိုးရယ္.... မေျပာမဆို ေဒါႀကီးေမာႀကီးနဲ႔ ေပါက္ခ်လာပါေလေရာ။
“ၾသ မင္းအခု ဘယ္သြားမလို႔လဲ? လာစမ္းပါအံုး။ မင္းကို ေမးစရာရွိတယ္။”
“ကေလးေတြကို ထမင္းသြားပို႔မလို႔ေလ။ ဘယ္လိုျဖစ္လာရတာလဲ အေမာတေကာနဲ႔။ အုပ္ေဆာင္းထဲမွာ ရွင့္ဖို႔ အကုန္ျပင္ထားခဲ့ၿပီးသား။ ဖြင့္စားလိုက္႐ုံပဲ။”
ကိုမိုးက သူ႔ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး တစ္ခ်က္ၾကည့္လုိက္ရင္းက
“ဟင္း.... ျပင္ဆင္ထားလုိက္တာမ်ား ကေလးႏွစ္ေယာက္အေမဆိုတာကို ေမ့ေနတယ္ထင္တယ္။ အပ်ိဳ႐ႈံးလို႔။ ဒါကထားပါ။ အခု မင္း သားႀကီးကို သူ႔က်ဴရွင္ဆရာက က်ဴရွင္လစ္တာ မ်ားလာလို႔ ငါ့ဖုန္းကို လွမ္းတုိင္တယ္ေလ။ သူ႔အေမမသိဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့ မင္းကိုတိုင္တာ သံုးခါေလာက္ရွိၿပီ။ ဘာမွမထူးတာနဲ႔ အေဖကို ဖုန္းဆက္လုိက္ရတာတဲ့။ သိပ္လြန္လာရင္ အဲဒီက်ဴရွင္က ထုတ္ပစ္တတ္လို႔ပါတဲ့။ ကဲ... မင္းဘာေျပာမလဲ? ဒါေတြသိရက္နဲ႔ ငါ့မေျပာဘဲ ဘာလို႔ အခုလိုဖုံးထားတာလဲ? ဟား.... ငါကေတာ့ ငါ့သားေလးေတာ္တယ္ဆိုၿပီး ဆရာဝန္ေတြ ဘာေတြေတာင္ မွန္းလို႔။ ေတာက္... အခုဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? ငါ့ကို လင္းစမ္းပါဦး ေဒၚခ်ိဳရဲ႕”
သူ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ဆြံ႕သြားရတယ္။ က်ဴရွင္အပ္စဥ္က သူ႔ေဘာ္ဒါေတြလညး္ ပါေတာ့ သူတို႔ေတြလိုပဲ သူလည္း ရွိသမွ် ဆက္သြယ္ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို တန္းစီ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေပးထားခဲ့မိတာ အခု ဒုကၡေရာက္ၿပီေလ။ သားႀကီးကိုထားတဲ့ အဲဒီသခ်ာၤက်ဴရွင္ဆရာက နာမည္ႀကီး စည္းကမ္းႀကီး။ ဟုတ္တယ္... သူ႔ကိုတိုင္တာ သံုးခါေလာက္ရွိၿပီ။ သူလည္း သားကို သတိေပးပါတယ္။ ဟိုေန႔ကဆို ဆူေတာင္ဆူလိုက္ေသးတယ္။ သူဆူတာကို ဒီဘက္နားကဝင္ၿပီး ဟိုဘက္က ျပန္ထြက္သြားခဲ့တာ ေနမွာ။ အခု သူ႔အေဖဆီအထိ အတိုင္ခံရၿပီေလ။ ကုိမိုးက သူ႔သားအေပၚ အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ထားတာေပမယ့္ သူ႔သားက အခုႀကီးလာမွ အေျခအေနမဟန္တာကို ကိုမိုးစိတ္ညစ္မွာစိုးလို႔ သူဖြင့္မေျပာေသးတာပါ။ ဆံုးမလို႔လည္း ရမယ္လို႔ သူထင္ခဲ့တာကိုး။ သူ႔သားကိုကလည္း လြန္တာပါ။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္မွာလြယ္အိတ္ခ်ၿပီး အိမ္နားက ဂိမ္းဆိုင္ကို ေျပးေတာ့တာ။ ကိုးတန္းအရြယ္လည္းျဖစ္ေတာ့ ေနရာတကာ ေျပာရင္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။ သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္က အိမ္မွာ ဂိမ္းႏွိပ္ရင္ အေမက ပူညံပူညံနဲ႔ ကစားရတာ ဖီးမရွိဘူးတဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ သူ႔ဖက္ကလည္း မႏိုင္မယ့္အတူတူ ဘယ္အခ်ိန္ဆိုျပန္လာခဲ့ မျပန္လာရင္ အေဖကိုလွမ္းတိုင္မယ္လို႔ ေခ်ာ့တမ်ိဳး ေျခာက္တမ်ိဳးနဲ႔ပဲ လႊတ္ထားလိုက္ရေတာ့တယ္။ ျပန္လာရမယ့္အခ်ိန္ လြန္ရင္ သူ႔ဆီပါသြားတဲ့ ဟန္းဖုန္း လွမ္းဆက္ၿပီး ေခၚရတယ္။
“ခု လာခဲ့ေတာ့ မင္းအေဖျပန္လာခါနီးၿပီ။ သုံးနာရီရွိသြားၿပီ။”
ဆိုၿပီး က်ိတ္က်ိတ္လုပ္ေနတာ ၾကာၿပီေလ။ အခု ဒင္းက က်ဴရွင္လစ္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္လာတာ။ ဒါေပမယ့္ ကိုမိုးကိုေတာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ပဲ...
“ကိုမိုးရယ္ စိတ္မပူပါနဲ႔။ သားႀကီးက ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းေဆာ့တာကို ကေလးတစ္ေယာက္လို မက္ေနတာပါ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ အဆင့္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ အခုမွ ကိုးတန္းရွိေသးတာကို။ ေနာက္ႏွစ္ဆယ္တန္းေရာက္ရင္ေတာ့ ဒါေတြကို အကန္႔အသတ္နဲ႔ပဲ ေဆာ့ခိုင္းတာတို႔ ခ်ိဳကိုယ္တိုင္း က်ဴရွင္တို႔ ေက်ာင္းတို႔ လိုက္ေစာင့္တာတို႔ လုပ္မွာပါ ကိုမိုးရဲ႕။ သားကလည္း ဒီလို အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔ေျပာရင္ နားလည္မွာပါ။”
သူ ၿပီးေစ ေပါ့ေစ ဆိုၿပီးေတာ့ပဲ အခုလို တုံ႕ျပန္လုိက္ေတာ့တယ္။ ကိုမိုးေဒါသကို သူသိၿပီး ဒီလိုျဖစ္ရင္လည္း သူက ေၾကာက္ရတယ္ေလ။
“ေအး... မင္းေျပာလို႔ ငါ ဒီတစ္ႀကိမ္ေစာင့္ၾကည့္လုိက္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အခုလို အတိုင္ခံရရင္ မင္းေကာ ဟိုေကာင္ေကာ မလြယ္ဘူးသာ မွတ္ၾက”
သားကိုေတာ့ သူက်ဴရွင္လစ္တာ သူ႔အေဖသိသြားတဲ့အေၾကာင္း အသိမေပးရဲေသးဘူး။ ေတာ္ၾကာ အေဖသိသြားၿပီပဲ မထူးပါဘူး ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ေလ။ ဒီေတာ့ က်ဴရွင္ကို သူကိုယ္တိုင္ပဲ မၿပီးမခ်င္း ထိုင္ေစာင့္ရေတာ့တယ္။ သူ႕မွာက ဒီသားေၾကာင့္ ဖိအားေတြက မ်ားလာရၿပီေလ။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုမိုးလိုပဲ ဒီသားကို ဆရာဝန္အဆင့္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။
*****@@@*****
“ျဖန္း”
သူ႔ ဘယ္ဖက္ ပါးျပင္ လည္ထြက္သြားၿပီး စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါထက္ပိုဆိုးတာက သူ႔ကို အခုလို ႐ိုက္ရက္လို႔ သူ႔ရင္ထဲက စူးကနဲ မ်က္ကနဲ ခံစားလုိက္ရတဲ့ ေဝဒနာပါ။
“ဟဲ့ ဟဲ့ ေၾသာ္ နင္တို႔ကလည္း အခုလို ေျဖရွင္းၾကရမွာ မဟုတ္ဘဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေဆြးေႏြးၾကရမယ့္ဟာကိုဟယ္။ ေမာင္မိုး နင္ကလည္း တဆိတ္ရွိ ေဒါသႀကီးပဲကြာ။ ဘယ္လိုေျဖရွင္းမယ္ဆိုတာကို မစဥ္းစားဘူး။ ခက္ေတာ့တာပဲ။”
ေယာက္မျဖစ္တဲ့ ကိုမိုးအစ္မျဖစ္သူက သူ႔ေရွ႕ကေန ကာလိုက္ၿပီး အခုလို အလန္႔တၾကား ဟန္႔တားလိုက္ေပမယ့္ သူ႔ပါးျပင္တစ္ဖက္ကေတာ့ ကိုမိုးေဒါသေၾကာင့္ ပူေႏြးသြားခဲ့ရၿပီေလ။ ကိုမိုးလက္ထဲက ေဆးစစ္ခ်က္ စာရြက္အေျဖကိုပဲ သူ အေၾကာင္းမဲ့ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ မ်က္ရည္က်ခ်င္ေပမယ့္ က်လို႔မရဘဲ တစ္ဆို႔ႀကီး ျဖစ္လို႔ေလ။ ေဘးနားက သားႀကီးလည္း ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ေအာက္ခံေႁကြျပားအခင္းေတြကို အေၾကာင္းမဲ့ စိုက္ၾကည့္ေနေလရဲ့။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အျပစ္ရွိသူေတြလို ခံစားေနၾကရၿပီေလ။ တကယ္ေတာ့ သူ႔အျပစ္လား? ေခတ္ေၾကာင့္လား? သူကပဲ ေခတ္ကို လိုက္မမီတာလား? သားႀကီးကပဲ အမိုက္ေစာ္ကားတာလား? လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ သူ မေဝခြဲတတ္ေအာင္ ျဖစ္ေနရတယ္။ အေဒၚျဖစ္သူ သူ႔ေယာက္မေလာက္ေတာင္ မရိပ္မိရေကာင္းလားလို႔လည္း သူ႔ကိုယ္သူ အျပစ္တင္မိျပန္တယ္ေလ။ ဒါေတာင္ သူတို႔ အသိေစာလို႔ ကံေကာင္းတယ္။ အခုလို အဆင့္ဆိုရင္ေတာ့ မခက္ခဲေသးဘူး။ ဝိုင္းဝန္းေစာင့္ၾကည့္ၾကရင္ ေျဖရွင္းလို႔ ရပါေသးတယ္လို႔ ဆရာဝန္ႀကီးက ႏွစ္သိမ့္တယ္ေလ။ ကိုမိုးကေတာ့ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႔ကို ႐ိုက္႐ုံတင္မက ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေအာင္းထားတဲ့ စကားေတြမွန္းမသိဘဲ ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ တရစပ္ ေပါက္ကြဲၿပီး ေျပာေနေတာ့တယ္ေလ။
“ငါ မင္းကို ဘာဝတၱရားပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ မင္း ငါ့သားကို အခုလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာလဲကြာ။ မင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ။ ကုိယ့္နဲ႔ ဘဝမတူတဲ့သူေတြကို လုိက္ၿပိဳင္လိုက္အံတု ဘာမဟုတ္တဲ့ အေပၚယံ အလွအပေတြဖက္ တရလြန္စိတ္ဝင္စား ကိုယ့္ကေလးေတြက် ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိ တရလြန္ေျမွာက္စား ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရေတြျဖစ္၊ ေတာက္... ငါကြာ ေျပာလိုက္ရ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ငါၾကားဖူးတာ ေဆးတို႔ ဘာတို႔ စြဲတယ္သံုးတယ္ ဆိုတာ တကၠသိုလ္တို႔ ဘာတို႔ ေရာက္မွ။ အခုေတာ့ မင္းေသာက္သံုးမက်လို႔ အခုမွ လူပ်ိဳျဖစ္ခါစ အထက္တန္းေက်ာင္းသားပဲ ရွိေသးတယ္။ ငါ့သားက်မွ လာျဖစ္ရတယ္လို႔ကြာ... ေတာက္ ငါ့မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လိုက္ရတာ ဒီသားကို။ ဆရာဝန္အဆင့္အထိ အရွက္မရွိ မွန္းလို႔ ဟာကြာ...”
ေျပာေျပာဆိုဆို နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထုလိုထု လုပ္ေနေတာ့ သူ႔အစ္မႀကီးက မေနသာေတာ့ဘဲ ဝင္ဆြဲၿပီး...
“ေတာ္ၾကပါေတာ့ဟယ္။ ေမာင္မိုး နင္စိတ္ေလွ်ာ့ပါဦးဟာ။ ကေလးက အဲဒီေလာက္ စိုးရိမ္ရတဲ့ အဆင့္မဟုတ္ပါဘူး။ ဝမွာစိုးလို႔ ဝိတ္ေလွ်ာ့ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး ဝိတ္က်တဲ့ေဆးမွတ္လို႔ သူ တစ္ခါ ႏွစ္ခါပဲ သံုးလိုက္မိပါတယ္လို႔ ဝန္ခံၿပီးၿပီေလ။ ဆရာဝန္ကိုယ္တိုင္က ဆီးစစ္ေတာ့ သံုးတာသိပ္မမ်ားေသးဘူး မၾကာေသးဘူးလို႔ ေျပာထားတာပဲဟာ။ ဒါေတြကို ရႏိုင္တဲ့ ဂိမ္းဆိုင္ေတြကို ေနာက္မလႊတ္ရင္ ၿပီးၿပီေပါ့။ သားႀကီး နင္ကလည္း ဒါေတြမေကာင္းမွန္းသိေနၿပီပဲ။ ဒီလိုေနရာေတြကို ေနာက္မသြားဖို႔ ကတိေပးေနာ္ သား.. မင္းက အခုမွ အညြန္႕တလူလူနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလး ျဖစ္ခါစ ရွိေသးတာ။ ေနာင္ အမ်ားႀကီး လူလုပ္ရဦးမွာ။ အခုကတည္းက မေကာင္းတာကို မေကာင္းမွန္းသိရင္ ေရွာင္ႏိုင္ရမွာေပါ့။ ကဲကဲ အခုအျပင္ခဏ ထြက္ေနဦး။ အန္တီတို႔ သားအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ တိုင္ပင္ၾကမလို႔ေနာ္။ သားႀကီးက လိမၼာပါတယ္။ အန္တီသားကို ယံုတယ္ေနာ္ ကဲ သြားသြား”
သားျဖစ္သူကလည္း သူ႔အျပစ္နဲ႔သူမို႔ ေနရခက္ေနတုန္း အခုလိုေျပာလိုက္တာနဲ႔ လွစ္ကနဲ ထြက္သြားေလရဲ့။ သူ႔မွာသာ ငိုမရတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ဆို႔ၿပီး ကိုမိုးနဲ႔ သူအစ္မေရွ႕မွာ တရားခံတစ္ေယာက္လို က်န္ခဲ့ရတယ္ေလ။ ဒီလိုေတြျဖစ္လာဖို႔ စၿပီး ရိပ္မိ သတိထားမိတာကလည္း ကိုမိုး အစ္မႀကီးပဲေလ။ သူက စာဖတ္မ်ားေတာ့ ဗဟုသုတအသင့္အတင့္ရွိ ထင္ပါရဲ့။ ကိုမိုးတို႔မိဘေတြက သူ႔ေျမးေတြကို စုၿပီး အလွဴလုပ္ေပးေတာ့ သူ႔ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို အလွဴရက္အတြင္း သူတို႔ အဖိုးအဖြားေတြအိမ္ကို ညအိပ္ညေနပို႔ထားရာက ဒီကိစၥေပၚလာရတာေပါ့။ သားႀကီးကို ဒီျပင္အေဒၚေတြထက္ ကိုမိုးရဲ႕ ဒုတိယအစ္မ အပ်ိဳႀကီးက ငယ္ကတည္းက အသည္းေလ။ ဒီေတာ့ အခုလိုႀကံဳတုန္း သူ႔အခန္းထဲမွာပဲ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္ သံုးညေလာက္ အတူအိပ္ၾကရာက အေဒၚျဖစ္သူက ရိပ္မိၿပီး သူ႔ကိုေျပာတာ။ ပထမေတာ့ သူက မယံုသလို လက္လည္းမခံခဲ့ဘူး။ ဒီအပ်ိဳႀကီး ဒီပနီခ်ဲ့တာပဲ ေနမွာ။ အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာတာဆိုၿပီး က်ိတ္စိတ္ဆိုးခဲ့ေသးတာ။ ေနာက္ေတာ့ သားႀကီးမူပ်က္တာ အအိပ္အေနနည္းၿပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနတာ၊ သူ႔ကိုစကားေျပာလိုက္ရင္ အာ႐ုံစူးစိုက္မႈမရွိဘဲ “ဗ်ာ... ခုန ဘာေျပာလိုက္တာလဲ” ဆိုၿပီး ျဖစ္ေနတာေတြကို သူ႔အေဖပါရိပ္မိလာေတာ့ သူ႔အစ္မႀကီးအႀကံေပးသလို မူးယစ္ေဆးဆရာဝန္ႀကီးဆီကို သားႀကီးကို မလွိမ့္တပတ္နဲ႔ ေခၚသြားၿပီး ဆီးစစ္ၾကည့္လုိက္ရတာေလ။ အေျဖလည္းရေရာ အခုလိုေတြ ေပါက္ကြဲကုန္ၾကေတာ့တာေပါ့။ သူလည္း အံ့ၾသဝမ္းနည္းျဖစ္ရတဲ့အျပင္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ႔ကိုလက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတို႔ဖူးတဲ့ ကိုမိုးက သားေဇာနဲ႔ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ပါ ႐ိုက္ခံလိုက္ရတာေလ။ တကယ္လည္း သူက ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္လို႔ သူကိုယ္တိုင္လႊတ္ခဲ့မိတဲ့ ဂိမ္းဆိုင္ကေန ဒီေဆးျပားဆိုလား စိတ္ၾကြေဆးဆိုလား ရလာသံုးလာခဲ့တာလို႔ သားကိုယ္တိုင္ ဝန္ခံေတာ့မွ သူ႔အျပစ္လည္း မကင္းဘူးလို႔ သိလာရတယ္။ ေရာက္ေနတာက ဆယ္တန္း၊ သူ႔အေဖက မွန္းေနတာက ဆရာဝန္လိုင္း အခုျဖစ္ေနတာက သူဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့အရာ ဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြေျပာၾကဆိုၾက အျပစ္တင္ၾကတာေတြကို သူ အ,အ တစ္ေယာက္လိုပဲ ႏႈတ္ဆြံ႕ၿပီး ေၾကာင္ၾကည့္ေနလိုက္မိေတာ့တယ္။ လိုက္မမီတဲ့ ေလာကႀကီးကိုလည္း သူ အံ့ၾသတႀကီး ျဖစ္ေနတာလည္း ပါပါတယ္။
*****@@@*****
သားႀကီးဆယ္တန္းတစ္ႏွစ္လံုး သူတို႔တေတြ (ကိုမိုးအစ္မ အပ်ိဳႀကီးပါ ပါတာေပါ့) အပင္ပန္းခံ အခ်ိန္ေပးၿပီး မ်က္ေျခအျပတ္မခံဘဲ ေစာင့္ၾကည့္၊ က်ဴရွင္ေတြ ေက်ာင္းေတြကိုလိုက္ပို႔၊ လိုအပ္တာေတြ ေထာက္ပံ့နဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာ ဘာပဲေျပာေျပာ သားႀကီးက ဆယ္တန္းဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးကို ဂုဏ္ထူးတစ္ခုနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ၿပီေလ။ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ေဆးလုိင္းေတာ့ မဝင္ခဲ့ေပမယ့္ အဆိုးထဲက အေကာင္း အခုလို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္တာကိုပဲ သူ႔အေဒၚက ႀကံဖန္ေက်နပ္ေနရွာတယ္။ ကိုမိုးကေတာ့ ဒီကိစၥေပၚလာၿပီးကတည္းက သူ႔ကို စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာေတာ့ဘဲ ေနေနခဲ့တာ။ သူလည္း ဘာမွ အတြန္႕မတက္ရဲဘဲ ကိုမိုးလိုအပ္တာေတြကို ထံုးစံအတိုင္း အသံတိတ္လုပ္ေဆာင္ေပးရင္း သားႀကီး စာေမးပြဲအတြက္ တစ္ႏွစ္လံုး အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတယ္။ မုန္တိုင္းစဲတဲ့အခ်ိန္ဆိုေပမယ့္ ေႏြးေထြးမႈမရွိတဲ့ တိတ္ဆိတ္မႈ ေတြနဲ႔အတူ သူ က်ိတ္ၿပီး ေၾကကြဲခဲ့ရတာက ညအိပ္ခ်ိန္ေတြမွာေပါ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႔ကို စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုမိုးက...
“မင္းသား အခုဆယ္တန္းေအာင္ေပမယ့္ ငါတို႔ မွန္းတဲ့ ေဆးလိုင္းလည္းမရေတာ့ ငါအခု စိတ္ကူးတစ္ခုေျပာင္းလုိက္တယ္။ အဲဒါ မင္းကို အသိေပးခ်င္လို႔။ မင္း ငါ့အစ္ကို ကိုသီဟန္ကို သိတယ္မဟုတ္လား။ အဂၤလန္ကေလ အခု သူက ဟိုမွာ ေရွ႕ေနဘြဲ႕ယူၿပီး အလုပ္အဆင္ေျပေနတာ။ အဲဒါ တေလာက သူအလည္ျပန္လာတုန္း သားႀကီးကိစၥ ဖြင့္တိုင္ပင္မိေတာ့ သူ႔ဆီပို႔ဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ ဟိုမွာပဲ ေက်ာင္းတက္။ ေက်ာင္းတက္ရင္း အလုပ္တစ္ဖက္လုပ္ သူ႔ဆီမွာ ေရာက္စ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ အေျခမက်ေသးခင္ေတာ့ အလကားေနခြင့္ ေပးမယ္တဲ့ေလ။ လူငယ္ေတြ အထူးသျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြက မိေဝးဖေဝးနဲ႔ ပညာေရးမွာလည္း တကယ္ႀကိဳးစားမွ ေငြဆိုလည္း ကိုယ္တိုင္ရွာလို႔ရတဲ့ေငြကိုမွ ပိုၿပီးတန္ဖိုးထားတတ္ၾကတာက သဘာဝပဲ။ ဒီမွာက အားကိုးစရာ ငါတို႔ရွိေနေတာ့ တကၠသိုလ္ေရာက္လည္း မင္းသားက အခုလို ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စား သူ႔ကိုယ္သူ အားကိုးခ်င္စိတ္ ပ်ိဳးေထာင္ခ်င္စိတ္က ရွိလာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ သူ႔ဦးေလးက တြက္ျပတယ္။ ငါ အစက ငါ့သားသမီးေတြနဲ႔ မင္းေရာေပါ့ မိသားစု အတူတူပဲ ေနခ်င္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ မႏွစ္က ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳအရ လူငယ္ေတြ ရင့္က်က္လာဖို႔ အရြယ္ေရာက္လာရင္ အခုလို လက္လႊတ္သင့္ရင္ လႊတ္ရမွာပဲဆိုတဲ့ ကိုသီဟန္ရဲ႕အႀကံကို ငါလက္ခံလာတယ္။ အဓိကက ငါတို႔ပို႔ေပး တင္ေပးလုိက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းက သူတို႔အတြက္ လမ္းမွန္ျဖစ္ေနဖို႔ပဲ ဆိုတာကို ငါသေဘာတူလာတယ္။ သူ ပညာစံုမွ ရင့္က်က္လာမွ ဒီကိုျပန္လာခ်င္လာ ဟိုမွာအဆင္ေျပေနရင္လည္း သူေကာင္းေန အဆင္ေျပေနတာပဲလို႔ေျဖၿပီး ငါ့စိတ္ကူးကို ျပင္လုိက္တယ္ကြာ။ အဲဒါအတြက္ မင္းသားက အခုဆယ္တန္းေအာင္လက္မွတ္ ရွိၿပီးသားဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာအတြက္စစ္တဲ့ စာေမးပြဲဆိုလား အဲဒါပဲလိုတယ္လို႔ ကိုသီဟန္ကေျပာတယ္။ အဲဒါ မင္းစံုစမ္းၿပီး ကေလးကို အမွတ္ေကာင္းေအာင္ ျပင္ေပးထားလိုက္။ ငါ သူ႔ကို ေခၚေမးၿပီးၿပီ။ သြားခ်င္လားလို႔။ သူကလည္း သြားမယ္လို႔ သေဘာတူးတယ္။ ခ်ိဳ... မင္းနဲ႔ငါ အရင္လိုပဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး တိုင္တိုင္ပင္ပင္ ျပန္ေနၾကၿပီး ငါတို႔ သား သမီးေတြအတြက္ အမွန္အကန္ဆံုးထင္မယ့္ လမ္းကို ေရြးေပးၾကရေအာင္ကြာ ေနာ္”
ကိုမိုးက ေျပာလည္းေျပာ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကိုလည္း က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီးေျပာလာေတာ့ သူ႔သားႀကီးနဲ႔ မခြဲခ်င္ေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ကိုမိုးဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာမိလိုက္ေတာ့တယ္။ အတိုင္းမသိ ဒလေဟာၿပိဳက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔အတူေလ။ ကိုမိုး သူ႔ကို ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ေပြ႕ဖက္ၿပီး မ်က္ရည္ေလးေတြ သုတ္ေပးရွာပါတယ္။
*****@@@*****
ေကာင္းကင္ျပာေပၚကို ပ်ံတက္သြားတဲ့ ေလယာၪ္ေလးဆီ ေမာ့ၾကည့္လက္ျပရင္းက သူ႔ညာဖက္ လက္ဖမိုးေပၚကို ေရတစ္စက္ ေပါက္ကနဲ က်လာလို႔ ၾကည့္လုိက္မိေတာ့ သူေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့သူရဲ႕ မ်က္ရည္တစ္စက္ျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရတယ္။
သူ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီးေတာ့ ပါးျပင္ေပၚမွာ က်န္ေနတဲ့ မ်က္ရည္ႏွစ္စက္ကို တစ္႐ွဴးနဲ႔ လွမ္းသုတ္ေပးလုိက္ၿပီး သူ႔ကို ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္ရက္ခဲ့တဲ့ လက္ဖဝါးျပင္ၾကမ္းၾကမ္းႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္လိုက္ရင္းက အားေပးၿပံဳးေလး ၿပံဳးျပလုိက္မိေတာ့တယ္။ ဒီေန႔ သားႀကီး လန္ဒန္ကို ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ထြက္ခြာသြားတဲ့ေန႔ေလ။ တကယ္တမ္း ထြက္ခြာသြားေတာ့ သူက အားရေအာင္ ေန႔တုိင္းက်ိတ္ငိုခဲ့ရလို႔ ထင္တယ္ မ်က္ရည္မက်မိဘဲ တခ်ိန္လံုး မ်က္ရည္တစက္မက်ဘဲ က်ားက်ားလ်ားလ်ား ေဒါသတႀကီးေနလာခဲ့တဲ့ ကိုမိုးက အခုလိုမ်က္ရည္က်တာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကိုမိုးရဲ႕ သားအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာအတိမ္အနက္ကို ပိုၿပီး နားလည္လိုက္မိတယ္။ သားဆီက ဖုန္းဆက္လာရင္ ဒီအေၾကာင္းေျပာျပရဦးမယ္ေလ။ ဒါမွ သားႀကီး ဟိုမွာ ပိုႀကိဳးစားေအာင္ေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔မိသားစုေလး ဥကြဲခဲ့ေပမယ့္ အသိုက္မပ်က္ခဲ့တာကိုေတာ့ ေလာကႀကီးကို သူ ႀကံဖန္ ေက်းဇူးတင္ေနမိပါေတာ့တယ္။
ညလင္းျဖဴ
